Pioneiras na comunidade xorda palestina

“O ano pasado, por primeira vez en Palestina, logramos que dúas estudantes xordas que acudían ós nosos centros especiais, lograsen chegar á universidade. Para elas, é un gran logro persoal pero tamén serven de exemplo e folgos ó resto de nenos que intentarán ser como elas”. Suher Albadarneh, directora do Departamento de Desenvolvemento e Capacidade e Rehabilitación da Media Lúa Vermella Palestina, non agacha o seu orgullo ó resaltar este hito.

Na sé central da Media Lúa Vermella (Palestinian Red Crescent Society, na súa denominación en inglés) en Ramalah, Albadarneh lembra ámbalas dúas rapazas pertencen ó grupo de milleiros de nenos palestinos xordos que tanto en Gaza como Cisxordania recibiron atención desta ONG.

Só na actualidade, esta organización nos seus centros de atención diaria en Palestina,dá servizo a 381 nenos xordos con idades comprendidas entre os 3 e os 20 anos de idade, dende a  hasta que Educación Infantil ata rematar Secundaria.

“Nas guarderías sen atención especial, non poden ser escolarizados, xa que precisan dunha educación especial para aprender a pronunciar, ler… Nós ensinámoslles a fala4″, detalla a responsable do departamento de Rehabilitación da Media Lúa Vermella.

Naa guardería de Ramalah, un xoves de mañá -previo ó día de descanso do vernes, que representa para os palestinos o desexado domingo dos españois- vese o esforzo das mestras e dos pequenos por aprender nunhas aulas cheas de cor e actividade. Cartas, xogos, exercicios coa man e a boca para aprender a emitir sons guiándose polo golpe da voz, supoñen os primeiros pasos destes nenos xordos para facerse entender no mundo.

Para un mellor desenvolvemento, dende moi noviños, a  ONG ofrece clases reducidas na guardería (no caso da sé da organización en Ramalah non superan os seis alumnos) así como atención individualizada de xeito que pouco a pouco aprendan a modula-la voz dentro das súas posibilidades, le-los beizos e aprende-la linguaxe dos signos, sen esquecer -por suposto- “a integración social”, engade Suheir Albadarneh.

Texto: Mar Mato Fotos: Pelu Vidal

[POR MOTIVOS LOXÍSTICOS, o proxecto de Sen Barreiras de Agareso coa Asamblea de Cooperación pola Paz (ACPP) en Israel e Palestina ofrecerase a partir de hoxe exclusivamente no link http://sinbarrerasagareso.wordpress.com exclusivamente en castelán. Para segui-lo proxecto, preman neste vínculo a Sin Barreras]

“Ninguén che vai poñe-la comida no prato”

Pedro Vázquez Carballeira, de Ourense, con 53 anos de idade, confía no “boca a boca”, ese que con moita seguridade lle dará o seu próximo posto de traballo. Ata hai menos dun mes, Vázquez participaba nun programa de inserción laboral de Cogami. O seu traballo consistía en levar a xente con discapacidade ó médico, á piscina ou a outros servizos.”Ese traballo foi creado para min, axustábase a min ó 2000%”, asegura.

A súa xornada laboral comezaba ás 8.30 da mañá cando a cidade todavía era escuridade nos días anteriores ó verán. Ata ás 13.00 horas, andaba a dar voltas cos usuarios do transporte por Auria, para nesa hora tomar un descanso e comida ata as 15.30 cando se reanudaba o traballo ata as 19.00 horas.

Agora, soña con ter un emprego similar. “Facíao de marabilla. A xente estaba contenta co meu labor e eu estaba contento con eles. Eleváballes a moral, intentaba sacárlle-las penas. Agora que se acabou si que me sinto un pouco frustrado, pero algo sairá pronto”, explica sen un ápice de negatividade.

Quen fala é unha persoa con discapacidade, na mesma situación cós usuarios que el levaba no seu transporte e que mesmo axudaba a subir se non podían. “Eu non podo coller pesos e andar con eles un traxecto, pero si podo empuxar algo con forza estando parado”, explica.

A súa discapacidade consiste en ter unha perna, a dereita, máis curta cá outra. Dende hai tempo, leva unha próteses pero esta desgastoulle o fémur e agora ten no lugar unha fractura. Debe operarse pero está aguantando o que pode para dilata-la data da operación.

Para el, a axuda de Cogami é incuestionable. “É unha xente que vive para nós. Dannos todo o seu apoio, a axuda, os coñecemtnos para atopar un posto de traballo. Pero ti xa sabes que tes que poñe-lo teu grao de area. Ninguén che vai poñe-la comida no prato”, aclara.

This slideshow requires JavaScript.

Texto: Mar Pérez

Fotos: Marcos Míguez

“Calquera pode ter unha discapacidade nun momento da súa vida”

Tiña sete anos cando a máquina que tanto admiraban artistas como Tamara de Lempicka e Filippo Tommaso Marinetti lle cambiaba a vida. Un coche cruzouse no camiño vital de Gerardo Pérez Comesaña para mudarlle a dirección da columna. Dende entón, ten unha discapacidade do 34% que, sen embargo, non lle impediu traballar na construcción na súa mocidade. “Ata que ós trinta e tantos aprendín que un ten que vivir co que ten e que canto mellor conviva mellor será a vida”, explica.

Agora, Gerardo Pérez traballa como condutor dos camións de recollida do lixo da empresa Coregal, ubicada en Mos, O Porriño (Pontevedra). “Espero que (o traballo) dure moitos anos, para quedarme cerca da casa. Polas miñas condicións físicas, é un traballo axeitado para min”,  detalla.

 

Gerardo Pérez Comesaña na nave de Coregal, en Mos.

 

Ata hai dous anos, Gerardo Pérez traballaba nunha empresa de láminas de plástico. “Cerrou e marcharon para Portugal. Nós, os traballadores, fomos para a rúa. Eu estaba en Cogami e, a través dun convenio deles co Concello de Mos, fun seleccionado para o meu traballo de agora”, explica cunha voz seguro de si mesmo que mesmo se impón sobre o bruído que sae da fábrica.

Aínda que non se resinte para nada da súa discapacidade no actual emprego, recoñece que no pasado foille duro aprender a tolerala. “Eu, na miña vida, só collín unha dúas baixas, como as que podería coller calquera outra persoa (…). Nos traballos nos que tiña que levantar peso, pedía a xuda a un compañeiro porque sei cales son as miñas limitacións. Ós homes, cústanos pedir que nos axuden. Eu mesmo, cando estaba na outra empresa, ó comezar, custábame pedir axuda, sentíame inferior, ofendíame, deprimíame; despois cheguei á conclusión de que se me axudaban era o mellor para min”, lembra.

A pesar de contar con compañeiros, xefes e persoal vario disposto a axudarlle sen problemas nos últimos anos de vida, Pérez Comesaña chama a atención sobre o labor que debe face-la sociedade. ” “O que hai que mellorar é o concepto que ten a xente dunha persoa con discapacidade. En principio, son persoas marxinadas, iso non debería ser así. Deberían ser privilexiadas; ter máis portas abertas porque -razoa- unha persoa con discapacidade pode ser calquera en calquera momento da vida”.

Texto: Mar Pérez

Imaxe: Pelu Vidal